Esbardalladas.blogspot.com non se responsabiliza das opinións verquidas polos autores das entradas nin dos comentarios que poidan xurdir das mesmas
10/2/12
DESORIENTADO 32
Sempre
se lle dera ben. Desde que tiña consciencia (que non conciencia), no orfanato
todos os nenos lle tiñan medo. Ata os maiores, os máis teimudos, os líderes da
paraxerarquía do orfanato lle tiñan medo. Non era nin polo tamaño nin polo
aspecto físico (daquela o seu físico non se asemellaba ao de adulto. Era máis
ben baixo e cunha faciana que ainda tardaría uns anos en descompoñerse cara aos
lados e cara abaixo, como manteiga derretida, e que lle daba o aspecto actual
de bolo crú). Era polos ollos, pola mirada que botaban eses ollos pequenos e
azuis, como de porquiño miope e sen moita intelixencia, pero cheos de crueldade
como so pode ter alguén a quen lle falta toda a capacidade de empatizar cos
seus semellantes. De feito, a Suvorov o resto do orfanato o tiña considerado
como “non humano”. A rapazada tentaba pasar desapercibida cando se achegaba a
Suvorov, para evitar conflito. O conflito, cando chegaba (o que só dependía do
grao de cabreo co que se levantaba Suvorov) non se limitaba a insultos ou empurróns,
senón que calquera estímulo, calquera xesto ou aceno era usado como excusa para
desencadear unha violencia calificada polo equipo directivo do orfanato como “desmedida
para calquera persoa e máis para un neno da súa idade”. Isto supuxo o inicio da
ruleta de traslados nos seguintes 10 anos entre orfanatos da rede transnitria,
cunha estadía media de 7 meses, 7 meses nos que os orfos/as de transnitria se
converteron no fato de galiñas entre as que soltaron un raposo tolo
Esta entrada está nas seguintes categorías:
DESORIENTADO (un relato por partes)
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
No hay comentarios:
Publicar un comentario