Para os que lles gusta ir polo monte na época de recollida de cogomelos, para os curiosos que se atopan con un deles no xardin ou para os que lles gustan as aplicacións para o móbil (que tamén os hai...), aquí vos deixo o enlace dunha aplicación que o laboratorio de micoloxía da Universidade de Vigo desenvolveu.
A aplicación componse dunha Clave dicotómica para identificar cogomelos no campo. Comprende as 255
especies máis comúns de Galicia, incluindo fichas con imaxe e datos de
alomenos cen destas especies. Próximas actualizacións incluirán máis
fichas detalladas de especie.
O enlace é:
https://play.google.com/store/apps/details?id=es.mykes.micokey&feature=search_result&rdid=es.mykes.micokey&rdot=1
E aplicación se chama MICOKEY.
Desfrutádea!!
Esbardalladas.blogspot.com non se responsabiliza das opinións verquidas polos autores das entradas nin dos comentarios que poidan xurdir das mesmas
29/10/12
MICOKEY, recoñecemento de cogomelos para android
18/10/12
TAL COMO É....
Esta entrada está nas seguintes categorías:
ESBARDALLADAS,
VERDADES COMA PUÑOS
16/10/12
Can´t Stand Losing You, de The Police
A canción xa ten tempo (vaille pasando coma mín) pero nunca falla. Consegue que, ao pouco de escoitala, o sorriso se vaia facendo sitio...
Desfrutádea!!
Desfrutádea!!
7/10/12
La princesa prometida
Estes días o film "La princesa prometida", baseada no relato de William Goldman do mesmo título, cumple 25 anos.
Gardo uns recordos tan bos tanto do libro como da película (unha adaptación que se aparta en algúns puntos da obra escrita, pero que conserva a esencia do libro) que ademáis de ser unha sorpresa que se cumplan xa 25 anos desde que se estrenou, me fai lembrar que a película tiña un son especial debido a que a música esta composta polo maravilloso Mark Knopfler, líder dos Dire Straits e compositor de Bandas Sonoras (a miña debilidade musical) escasas pero dunha calidade excelsa.
FELICIDADES, E QUE CUMPLA MOITOS MÁIS!!!!
Gardo uns recordos tan bos tanto do libro como da película (unha adaptación que se aparta en algúns puntos da obra escrita, pero que conserva a esencia do libro) que ademáis de ser unha sorpresa que se cumplan xa 25 anos desde que se estrenou, me fai lembrar que a película tiña un son especial debido a que a música esta composta polo maravilloso Mark Knopfler, líder dos Dire Straits e compositor de Bandas Sonoras (a miña debilidade musical) escasas pero dunha calidade excelsa.
FELICIDADES, E QUE CUMPLA MOITOS MÁIS!!!!
Esta entrada está nas seguintes categorías:
CINE E/OU TV,
LIBROS E COMICS
5/10/12
The Avengers, a película
Asistimos nos últimos anos a unha verdadeira avalancha de películas baseadas nas personaxes mundialmente famosas dos cómics, sobre todo de Marvel, pero tamén algúns moi coñecidos de DC (que en materia de superherores, co permiso de Image, son as que reparten o pastel).
Personaxes como Daredevil, Hulk, Spiderman, Capitán América, Thor, Iron Man e mesmo outros menos coñecidos ata que as películas os fixeron visibles para o grande público, como Blade ou o Motorista fantasma forman parte do Universo Marvel. Tamén DC ten os seus representantes nas grandes películas de superheroes. Desde Superman a Batman, os dous barcos insignia da compañía, ata o último Green Lantern, que foi un fiasco total, V de Vendetta ou Watchmen fan que este xénero cinematográfico teña unha especial relevancia desde hai tempo.
O que ata o momento botaba eu de menos (confeso que me gustan as pelis de superherores. Sen máis explicación. Me gustan) era que durante esas grandes pelexas que no cómic quedan tan ben nas viñetas, cando as pasas ao cine, se convertía todo nunhas secuencias rapidísimas con cambios de planos preto e lonxe, supoño que para tentar reproducir esa "acción" que, paradoxalmente, nunha viñeta "estática" da tanta sensación de movemento e de "acción". Non sei se me explico ben; botei moitas veces de menos esa capacidade das viñetas de expresar movementos.
Ata agora, claro. Nos Vengadores nótase que a capacidade tecnolóxica da filmación con imaxes xeneradas por ordenador está a uns niveis que permiten "destrozar" unha cidade coma New York e que pareza real. O que realmente molan das películas de superherores non son os músculos e a testosterona que están eternamente presentes, e tampouco esas mensaxes ultraconservadoras sobre a patria, a bandeira e as defensas fronte ao inimigo. O que molan, ao meu parecer, son as ostias. As pelexas entre heroes melloraron tanto nesta película que, dalgunha forma, deslucen o traballo feito ata o de agora. Nunca unha loita entre Iron Man e Thor me pareceu tan boa, non por non telas imaxinado e/ou lido, pero o que resulta "verosimil" (notade que digo que esta película me parece verosimil, cando a propia película está chea de personaxes de ficción, loitas intergalácticas, deuses, conspiracións segredas....^^) da mesma pelexa son os efectos (catastróficos) para o entorno.
Creo que esta película si que paga a pena vela, polo menos para pasar un bo rato con loitas. O guión é sólido, con momentos certamente brillantes nos diálogos. Haberá que estar pendentes da seguinte parte.....
Personaxes como Daredevil, Hulk, Spiderman, Capitán América, Thor, Iron Man e mesmo outros menos coñecidos ata que as películas os fixeron visibles para o grande público, como Blade ou o Motorista fantasma forman parte do Universo Marvel. Tamén DC ten os seus representantes nas grandes películas de superheroes. Desde Superman a Batman, os dous barcos insignia da compañía, ata o último Green Lantern, que foi un fiasco total, V de Vendetta ou Watchmen fan que este xénero cinematográfico teña unha especial relevancia desde hai tempo.
O que ata o momento botaba eu de menos (confeso que me gustan as pelis de superherores. Sen máis explicación. Me gustan) era que durante esas grandes pelexas que no cómic quedan tan ben nas viñetas, cando as pasas ao cine, se convertía todo nunhas secuencias rapidísimas con cambios de planos preto e lonxe, supoño que para tentar reproducir esa "acción" que, paradoxalmente, nunha viñeta "estática" da tanta sensación de movemento e de "acción". Non sei se me explico ben; botei moitas veces de menos esa capacidade das viñetas de expresar movementos.
Ata agora, claro. Nos Vengadores nótase que a capacidade tecnolóxica da filmación con imaxes xeneradas por ordenador está a uns niveis que permiten "destrozar" unha cidade coma New York e que pareza real. O que realmente molan das películas de superherores non son os músculos e a testosterona que están eternamente presentes, e tampouco esas mensaxes ultraconservadoras sobre a patria, a bandeira e as defensas fronte ao inimigo. O que molan, ao meu parecer, son as ostias. As pelexas entre heroes melloraron tanto nesta película que, dalgunha forma, deslucen o traballo feito ata o de agora. Nunca unha loita entre Iron Man e Thor me pareceu tan boa, non por non telas imaxinado e/ou lido, pero o que resulta "verosimil" (notade que digo que esta película me parece verosimil, cando a propia película está chea de personaxes de ficción, loitas intergalácticas, deuses, conspiracións segredas....^^) da mesma pelexa son os efectos (catastróficos) para o entorno.
Creo que esta película si que paga a pena vela, polo menos para pasar un bo rato con loitas. O guión é sólido, con momentos certamente brillantes nos diálogos. Haberá que estar pendentes da seguinte parte.....
Esta entrada está nas seguintes categorías:
CINE E/OU TV,
LIBROS E COMICS
2/10/12
I RAID Destino Verde, Arzúa, 29/09/2012
O pasado sábado 29 de setembro de 2012 tivo lugar en Arzúa (unha vila que ainda non coñecía) o I Raid "Destino Verde", penúltima proba da Liga galega 2012 de Raids de Aventura.
A proba comezou ás 10:00 h coa saída en masa dos corredores para facer un trekking de 17 km. Esta vez, Iván non puido asistir ao raid, xa que un dos seus mellores amigos tivo un accidente grave, un golpe moi forte na cabeza, que o ten desde hai 15 días na UCI. Desde aquí quero enviar tamén moitos ánimos para Dani e Carla. Agora vai mellor, e seguro que en breve o temos de novo facendo carreiras. Ánimo!!!
Polo anteriormente dito, e debido a que 2 membros do equipo Os Foghetes tampouco puideron ir, neste raid participei como membro de Os Foghetes-Aromón. Carlos Castro e María Castro (irmáns) completaron o equipo esta vez. E creo que non o fixemos mal de todo...
O primeiro trekking xa nos deixou as pernas quentes, pero en algo máis de 2 h xa o tiñamos completado, e con tódalas balizas picadas. A cousa pintaba ben, así que fixemos a transición para comezar os 25 km en BTT, que nos levarían á sección de kaiak, no embalse de Portodemouros.
Sempre me pasa que o cambio de trekking á bici, ou ao revés, me deixa as pernas acalambradas. Tiven un momento malo na sección de BTT, pero chegamos moi ben de tempo (e con todas as balizas) ao embalse. Alí eu descansei, e Carlos e María fixemos a sección de kaiak, nunhas condicións meteoroloxicas bastante duras (ía moito vento e moitos equipos remataron a sección totalmente esgotados). Os 7 km de kaiak foron longos, pero chegaron á transición collendo todas as balizas.
Aquí teño que explicar que ainda que Carlos xa é un experimentado raider (moito máis ca mín, xa que él leva como 4 tempadas formando equipo con Roberto Verde e SAba, os outros compoñentes dos Foghetes) María, a súa irmá, nunca participara nun raid ata este momento. E xa me gustaría a mín ter un estreno como o que tivo ela. En condicións bastante durillas, creo que respondeu de maravilla.
Mentres Carlos e María remaban para picar as balizas no embalse, eu fixen a proba especial que nos tiñan reservada os Bombeiros de A Coruña (que foron os organizadores da proba). Nos vestiron co traxe de intervención (chaqueta, pantalóns, equipo de respiración autónoma, casco e mascarilla) e nos fixeron unha proba específica de bombeiros. Tiñamos un circuito de 25 m de longo, dividido en dúas partes. Na primeira tiñas que desprazarte a rastras a través dun "tunel" de reixas e cando saías, tiñas que cargar con 2 bidóns de 25 litros cada un, ida e volta ata chegar a unhas escaleiras, nas que, despois de deixar os bidóns, collías unha mangueira de bombeiro (mi madriña como pesan) e subías 2 pisos de escaleiras. Ao chegar arriba, soltabas a mangueira e collías unha corda para subir unha cesta con material, tirando dunha corda. Unha vez baixado de novo o material, collías a mangueira de novo, e volta para abaixo, onde che esperaba un membro da organización que, despois de soltar a mangueira, cubríache o casco e a vista cun pano negro. O obxectivo era atopan un corpo humano (tiñan un manequí dun neno) nunha habitación, con obstáculos. Unha vez que o atopabas, remataba a proba.
A verdade é que a proba foi moi divertida, e se a facías en menos de 5 min, levabas unha bonificación en tempo. Gañaba a proba o que fixera menos tempo e tamen o que consumira menos aire. Teño gañas de ver a clasificación desta proba especial, xa que creo que non me foi moi mal...
Cando collimos as bicis para a sección 4ª, nos quedaban por diante 28 km para chegar de novo a Arzúa, con bastante marxe de tempo (sobre unhas 3 horas). Pero nos fixeron falta, sobre todo na última parte, á que chegamos coas pernas bastante cargadas. Pero tamén picamos todas as balizas. Eu estaba moi contento, xa que ata o momento, levabamos o raid moi ben, e só faltaba a sección de carreira ORI urbana por Arzúa.
Na última sección, María e máis eu saimos para facer a carreira de 7 km polo medio de Arzúa, con algo menos de 1 hora de marxe, polo que tentamos picar tódalas balizas, e cando estaban avisando por megafonía que eran as 20:00 h, entramos en meta e rematamos o raid COMPLETO!!!! Non o podía crer, o 1º raid con todo picado.....! María casi morre no último sprint, pero iamos moi xustiños para chegar en tempo e había que expremer todo o posible. E chegamos....
Ao final, coma sempre, parabéns para todo o equipo, unha sensación de traballo feito por un lado, e outra de pena, xa que esta é a última proba á que imos esta tempada. A liga galega de raids remata o 27 de outubro de 2012 co RAid de Pontevedra, pero nesa ocasión non correremos, xa que formamos parte da organización... Que tamén me apetece saber cómo carallo se fai para organizar un raid, que ten moito choio...
Noraboa os Bombeiros de A Coruña pola organización, polos recorridos, polas paisaxes e tamén polo queixo de Arzúa co que nos agasallaron por participar. Un detallazo!!
A proba comezou ás 10:00 h coa saída en masa dos corredores para facer un trekking de 17 km. Esta vez, Iván non puido asistir ao raid, xa que un dos seus mellores amigos tivo un accidente grave, un golpe moi forte na cabeza, que o ten desde hai 15 días na UCI. Desde aquí quero enviar tamén moitos ánimos para Dani e Carla. Agora vai mellor, e seguro que en breve o temos de novo facendo carreiras. Ánimo!!!
Polo anteriormente dito, e debido a que 2 membros do equipo Os Foghetes tampouco puideron ir, neste raid participei como membro de Os Foghetes-Aromón. Carlos Castro e María Castro (irmáns) completaron o equipo esta vez. E creo que non o fixemos mal de todo...
O primeiro trekking xa nos deixou as pernas quentes, pero en algo máis de 2 h xa o tiñamos completado, e con tódalas balizas picadas. A cousa pintaba ben, así que fixemos a transición para comezar os 25 km en BTT, que nos levarían á sección de kaiak, no embalse de Portodemouros.
Sempre me pasa que o cambio de trekking á bici, ou ao revés, me deixa as pernas acalambradas. Tiven un momento malo na sección de BTT, pero chegamos moi ben de tempo (e con todas as balizas) ao embalse. Alí eu descansei, e Carlos e María fixemos a sección de kaiak, nunhas condicións meteoroloxicas bastante duras (ía moito vento e moitos equipos remataron a sección totalmente esgotados). Os 7 km de kaiak foron longos, pero chegaron á transición collendo todas as balizas.
Aquí teño que explicar que ainda que Carlos xa é un experimentado raider (moito máis ca mín, xa que él leva como 4 tempadas formando equipo con Roberto Verde e SAba, os outros compoñentes dos Foghetes) María, a súa irmá, nunca participara nun raid ata este momento. E xa me gustaría a mín ter un estreno como o que tivo ela. En condicións bastante durillas, creo que respondeu de maravilla.
Mentres Carlos e María remaban para picar as balizas no embalse, eu fixen a proba especial que nos tiñan reservada os Bombeiros de A Coruña (que foron os organizadores da proba). Nos vestiron co traxe de intervención (chaqueta, pantalóns, equipo de respiración autónoma, casco e mascarilla) e nos fixeron unha proba específica de bombeiros. Tiñamos un circuito de 25 m de longo, dividido en dúas partes. Na primeira tiñas que desprazarte a rastras a través dun "tunel" de reixas e cando saías, tiñas que cargar con 2 bidóns de 25 litros cada un, ida e volta ata chegar a unhas escaleiras, nas que, despois de deixar os bidóns, collías unha mangueira de bombeiro (mi madriña como pesan) e subías 2 pisos de escaleiras. Ao chegar arriba, soltabas a mangueira e collías unha corda para subir unha cesta con material, tirando dunha corda. Unha vez baixado de novo o material, collías a mangueira de novo, e volta para abaixo, onde che esperaba un membro da organización que, despois de soltar a mangueira, cubríache o casco e a vista cun pano negro. O obxectivo era atopan un corpo humano (tiñan un manequí dun neno) nunha habitación, con obstáculos. Unha vez que o atopabas, remataba a proba.
A verdade é que a proba foi moi divertida, e se a facías en menos de 5 min, levabas unha bonificación en tempo. Gañaba a proba o que fixera menos tempo e tamen o que consumira menos aire. Teño gañas de ver a clasificación desta proba especial, xa que creo que non me foi moi mal...
Cando collimos as bicis para a sección 4ª, nos quedaban por diante 28 km para chegar de novo a Arzúa, con bastante marxe de tempo (sobre unhas 3 horas). Pero nos fixeron falta, sobre todo na última parte, á que chegamos coas pernas bastante cargadas. Pero tamén picamos todas as balizas. Eu estaba moi contento, xa que ata o momento, levabamos o raid moi ben, e só faltaba a sección de carreira ORI urbana por Arzúa.
Na última sección, María e máis eu saimos para facer a carreira de 7 km polo medio de Arzúa, con algo menos de 1 hora de marxe, polo que tentamos picar tódalas balizas, e cando estaban avisando por megafonía que eran as 20:00 h, entramos en meta e rematamos o raid COMPLETO!!!! Non o podía crer, o 1º raid con todo picado.....! María casi morre no último sprint, pero iamos moi xustiños para chegar en tempo e había que expremer todo o posible. E chegamos....
Ao final, coma sempre, parabéns para todo o equipo, unha sensación de traballo feito por un lado, e outra de pena, xa que esta é a última proba á que imos esta tempada. A liga galega de raids remata o 27 de outubro de 2012 co RAid de Pontevedra, pero nesa ocasión non correremos, xa que formamos parte da organización... Que tamén me apetece saber cómo carallo se fai para organizar un raid, que ten moito choio...
Noraboa os Bombeiros de A Coruña pola organización, polos recorridos, polas paisaxes e tamén polo queixo de Arzúa co que nos agasallaron por participar. Un detallazo!!
Suscribirse a:
Entradas (Atom)











