SEIMEIRAS DO QUEIXOIRO II

 Como o prometido é débeda, aquí van unhas fotos (do móbil, sintoo pola calidade ^^) da "andaina" que fixemos polas seimeiras do Queixoiro.

Espero de vos gusten!

A expedición ía dispersa...

 O Xefe do grupo!

Si me matan, bueno; si vivo, mejor

Nestes tempos nos que o consello de seguridade da ONU (suponse que son eles os responsables) nos mandan á guerra (poden chamarlle como queiran, pero é o que é....) deixo aquí un poema de Miguel Hernández. 

Hai agora unha versión cantada do grande Joan Manuel Serrat, pero non sei ben por qué non me cadra moito co poema. Este poema me produce unha especial inquedanza, un canto desesperado por non poder poder, por non ser quen de ser, polo presente sen futuro...

Si me matan, bueno

(Miguel Hernández)

Ante la vida, sereno
y ante la muerte, mayor;
si me matan, bueno:
si vivo, mejor.

No soy la flor del centeno
que tiembla al viento menor.
Si me matan bueno:
si vivo, mejor.

Aquí estoy, vivo y moreno,
de mi especie defensor.
Si me matan, bueno:
si vivo, mejor.

Ni al relámpago ni al trueno
puedo tenerles temor.
Si me matan, bueno:
si vivo, mejor.

Traidores me echan veneno
y yo les echo valor.
Si me matan, bueno:
si vivo, mejor.

El corazón traigo lleno
de un alegre resplandor.
Si me matan, bueno:
si vivo, mejor.

verdades coma puños

¿Quen di que os nenos son tontos?
ALUMNOS INTELIXENTES

Profesor: “ ¿Qué debo facer para repartir 11 patacas por 7 personas?”
Alumno: “Puré de pataca, señor profesor.”




Profesor: “Joaquín, diga o presente de indicativo do verbo camiñar.”
Alumno: “Eu camiño, ti camiñas, el camiña…”
Profesor: “ ¡Máis deprisa! “
Alumno: “Nós corremos, vós corredes, eles corren.”




Profesor: “chovía”, ¿que tempo é? “
Alumno: “Éche un tempo moi malo, señor profesor.”




Profesor: “¿Cántos corazóns temos nós?”
Alumno: “Dous, señor profesor.”
Profesor: “¿Dous?”
Alumno: “Si, o meu e o seu.”




Dous alumnos chegan tarde á escola e dicen como xustificación:
- O 1º di: “Espertei tarde, soñei que fun á Polinesia e a viaxe tardou mucho.”
- E o 2º di: “E eu me fun a esperalo ao aeroporto.”




Profesor: “Paco, diga 5 cousas que conteñan leite.”
Alumno: “Si, señor profesor. Un queixo e 4 vacas”



Profesor preguntando nun examen oral a un alumno de Dereito :”¿Qué é un fraude?”
Contesta o alumno: “Un fraude é o que está a facer vostede.”
O profesor indignado” ¿Cómo é iso?”
Di o alumno: “Segundo o código penal, comete fraude todo aquél que se aproveita da ignorancia do outro para prexudicalo.”




Profesora: “María, sinale no mapa onde queda América do Norte.!”
María : “Aquí está”
Profesora: “Correcto. Agora os demáis respondan “¿Quén descubriu América?”
Os demáis: “María”





Profesora: “Juanito, dime con sinceridade, ¿rezas antes das comidas?”
Juanito: “ Non, sra. Profesora, non o necesito, miña nai é boa cociñeira.”




Profesora: “Arturo, a túa redacción “Meu can” é exactamente igual á da teu irmán. ¿copiácheslla?”
Arturo: “ Non, profesora, o can é que é o mesmo.”





Profesora: “Carlitos, ¿que nome se da a unha persoa que continua falando ainda que os demáis non estéan interesados?”
Carlitos: ” Profesora”

Todo é relativo???

Hoxe se cumpren 8 días desde que a terra tremeu a 24 km de profundidade e se produciu o terremoto de 8,9 puntos da escala Richter fronte á costa leste do Xapón.

8 días desde que o posterior maremoto produciu un Tsunami de proporcións xigantescas, con olas de 10 m de alto e cunha velocidade de desprazamento que superou os 350 km/h

8 días desde que o Tsunami máis destructivo dos últimos 150 anos da historia xaponesa entrou ata 6 km terra adentro pola costa leste, arrasando poboacións enteiras ao seu paso.

8 dias nos que a información foi chegando en pingas ácedas e desesperantes, prudentes ao principio en canto ao número de víctimas e converténdose, despois de 8 días na posibilidade real da cantidade de 16.000 mortos e desaparecidos, desalentadora cando pensamos que esto se produciu nun dos paises máis ricos do mundo, na 3ª economía mundial (superada por EE.UU e China soamente). Un país que ademáis de ser moi atractivo por todo o que significa o nome de Xapón (Samurais, Artes Marciais, Ceremonia do Te, Arquitectura, Tecnoloxía, Arte, Ciencias, Natureza, Sumo, etc) ten tamén unha fama merecida de país loitador fronte á adversidade.

Pero toda esta traxedia humanitaria, os mortos e desaparecidos, a perda de poboacións enteiras debido á forza das olas, a destrucción total de infraestructuras, vivendas, tendidos electricos, todo este desastre queda sen voz debido a un detalle. Unha central nuclear onde non debería estar.

8 días despois do desastre, na central nuclear de Fukushima (despois de 8 días repetindo o nome sin parar, xa son quen de escribilo sen ter que consultar no google) un número indeterminado de persoas (entre 50-180 segundo diversas fontes) loitan arriscando a súa vida (literalmente, debido á exposición á radiactividade) para refrixerar os núcleos dos 6 reactores nucleares que quedaron moi danados tras o tsunami.

Se fala hoxe xa de saidas masivas de Tokio hacia Osaka e outras provincias do sur de Xapón. Saidas controladas e con esa característica amabilidade e aparente tranquilidade na que pensamos cando nos falan dos xaponeses. Existe unha desinformación por parte do goberno da nación, pola evidente falta de testemuños fiables que poidan achegarse ata os reactores nucleares e contar o que pasa e sobre todo, o que teño é unha pena enorme.

Non é este o momento de discutir sobre as ventaxas e inconvenientes da enerxía nuclear; non agora que ainda non se sabe se haberá un escape incontrolado e masivo de radiacion nuclear. Pero se debería falar, nun futuro próximo.

Amari Szi Amari

Despois de facer "El Señor de los Anillos", Elijah Wood semellaba que podería chegar a quedar encasillado en papeis de neno con ollos grandes, pero enseguida se veu que por enriba das personaxes está o actor. A película "Todo está iluminado" non pasará á historia como unha das mellores na filmografía de Elijah Wood, pero ten momentos estelares. E a música é imprescindible. Aquí tedes unha mostra.

Desfrutádea!

Mataharis, de Iciar Bollaín

Un sábado máis todo se conxura para que os pequenos queden durmidos e en calma a tempo de ver o programa de cine "versión española".

Esta semana para continuar a programación que a TV pública está a adicar á igualdade entre homes e mulleres, puxeron Mataharis, unha película dirixida por Iciar Bollaín. É unha película que ten moitas lecturas, como casi todo nesta vida:

- Aborda dun xeito orixinal para mín o tema da conciliación laboral e familiar (coido que hai poucas películas sobre temática detectivesca de mulleres).
- Nos presenta 3 mulleres que por diferentes causas se atopan nunha encrucillada da súa vida; ningunha o sabe antes de que suceda, pero todas deberán elixir (como na realidade) qué facer co seu futuro.
- Para mín (isto é totalmente debatible, e agardo que así sexa) pon de manifesto o moito que falta para que exista unha igualdade efectiva entre homes e mulleres. Poden aprobarse leis que a promovan e incluso que a garanticen en determinados ámbitos, pero a lei e a realidade agora mesmo están  bastante lonxe.

Despois da película, o debate que segue no que a presentadora vai levando (ao meu parecer) moi ben o fío, esta vez tiña como tertulianas a 3 mulleres (4, contando coa presentadora): Ana Pastor, periodísta que agora mesmo está a presentar Los Desayunos de TVE, Nuria González, unha das actrices protagonistas da película e Rosa Regás, unha escritora como a copa dun pino que me encanta.

O que vin no debate foi que malia as diferenzas de opinión entre as participantes (tampouco houbo grandes discusións), si que se notaban varias cousas: o moito que falta por facer para que a igualdade non teña que lembrarse como obxectivo senón que sexa unha realidade, a necesidade de seguir facendo visibles as desigualdades entre homes e mulleres, o importante que para a igualdade é a educación e tamén a reeducación (dos adultos, que tamén nos fai falta), e a valentía que é necesaria para enfrontarse a situacións que poñen a proba esa suposta igualdade: condicións laborais, situacións familiar, etc.

Houbo unha reflexión que fixo Rosa Regás que me gustou especialmente, por obvia que é, e ao mesmo tempo, polo necesaria que é lembralo ainda hoxe en día. A escritora dixo algo así como que unha das protagonistas da película puidera elixir o seu futuro gracias ao seu traballo. Non polo traballo en particular, senón por traballar, pola independencia que outorga ese dereito. É obvio o impacto que supuxo para a independencia femenina o feito de poder traballar e o necesario do comentario hoxe en día resulta esgotador, pero non por iso se vai a deixar de intentar, non?